Oyun

The Medium – İnceleme

The Medium’u uzun vakittir takip ediyordum. Üretimci Bloober’in hayranı olduğum, evvelki oyunlarını çok beğendiğim için değil; bana yıllardır hasretini çektiğim, en kötüsünü bile bayılarak oynadığım Silent Hill oyunlarını andırdığı için.

Beklentimi çok yüksekte tutmadığım için The Medium bana bu oyunsuz günlerde aradığımı verdi: çok baş patlatmadan rahatlıkla oynanabilecek, ani ses ve manzaralarla beni yerimden sıçratabilecek, “bitse de gitsek” dedirtmeyecek, Silent Hill renk paletli bir endişe macera oyunu.

m1

The Medium, Marienne isimli karakterin öyküsünü anlatıyor. Anlattığı öykü hayatın acı ve berbat taraflarına ve o acı anıların yaratabileceği travmalara dokunduğu için endişe hissi dışındaki hislerinizi da tetiklemeyi başarıyor. Sadece 1-2 kez koltuğunuzdan zıplayarak keyifle başında vakit geçirmek istediğiniz oyunun kıssasıyla de sizi sarıp sarmaladığını hissedebiliyorsunuz.

Marienne çocukluğundan beri bazılarınca ikram bazılarınca lanet olarak tanımlanabilecek bir yeteneğe sahip. Gerçekliğin başka bir yüzünü görmek diyebileceğimiz bu yetenek oyuna da ismini veriyor. Dokunduğu nesneler kendi öykülerini anlatıyorlar Marienne’e. Geçmişte olanları görmek, o anları tekrar yaşamak için uğraş sarf etmiyor karakterimiz. Bilakis en olmadık anlarda kimsenin görmek istemeyeceği imgelere maruz kalıyor ve bununla yaşamayı öğreniyor. Babası üzere gördüğü Jack’i son seyahatine uğurlamak için güne başladığını sanarken, aldığı gizemli bir telefonla kendisiyle ilgili gerçekleri öğrenmek için Niwa dinlenme merkezinin yoluna düşmüş buluyor kendisini.

m2

m3

The Medium’un en değerli cazibe noktası ikili gerçeklik modu. Bir anda başınıza bir ağrı saplanıyor ve kendinizi cehennem vari, her köşesi Marienne’in varlığını tehdit eden, gölgelerinden itinayla kaçtığınız bir dünyada buluveriyorsunuz kendinizi. İş bu türlü kalsa direkt “Silent Hill” benzetmesi yapar geçeriz. Lakin oyun bu konsepti bir adım ileri taşıyor ve Marienne’i her iki dünyada tıpkı anda denetim etmenize müsaade veriyor. İşte Bloober’in “Bu oyun yeni jenerasyon teknolojiler hayatımıza girene kadar yapılamazdı” deme sebebi de bu. Bilgisayarınız, konsolonuz 2 oyun birden yansıtıyor ekrana. Bazen dikey bazen yatay bölünen ekranınızda Marienne’i birbirinin birebiri lakin büsbütün farklı olarak iki dünyada gezmeye başlıyor. Kimi bulmacalar gerçek dünyada kimileri cehennemi yansımada çözülüyor lakin bu o kadar akıcı yapılıyor ki birinci 2 saatin sonunda bu dünyalarda birebir anda gezmek ya da astral seyahate çıkmak sizin için bir refleks haline geliyor.

Keşke daha fazla olsaydı dediğim bu ikili gerçeklik modu oyunun 8 saatlik oynanış mühletinin 3’te 1’lik kısmında mevcut. Geri kalan kısmın da dağılımı neredeyse eşit üzere gerçek ve yansıma dünya ortasında. Oyun son derece lineer ilerlediği ve dünyalar ortası geçiş için o denli başınıza nazaran takılamadığınızdan ne vakit hangi dünyaya geçmeniz gerektiğini kestirmeniz hiç güç olmuyor. Oyun da aslında elinizden oldukça bir tutuyor açıkçası. Ekrandaki yardım notları uzun bir mühlet size yol gösteriyor. Ayrıyeten muhtemelen insan derisinden dikilmiş kapıları kesip açmak için yeniden (muhtemelen) insan kemiklerinden yapılmış bir usturaya gereksiniminiz olduğunu anlamak için çok da muhteşem zeka olmanıza gerek yok. Oyunda ilerlemek için, tabiri caizse “bir sonraki yere” geçmek için bir dizi bulmaca çözmeniz gerekiyor. Oyunda dövüş yok, savaş yok, çatışma yok. The Medium bu açıdan bakıldığında “deneyim”e odaklanmış bir oyun. Sizi zorlamaya çalışmıyor. Bir bulmacayı çözmek için saatlerinizi harcamanızı istemiyor. O ana odaklanmanızı, kulaklık ve titreşimli gamepad tavsiyesi sayesinde her bir tıkırtıda, nefes alış verişinde ya da anlamsız mırıldanmaları duyduğunuzda tüylerinizin diken diken olmasını istiyor.

m4

m5

E olağan şayet mırıltılar hırıltılar sizi kesmiyorsa sağlam bir de “kötü adam”ı var oyunun: The Maw. Tam bir makus karakter. Endişe sineması adamı nasıl olur derseniz The Maw üzere olur der geçeriz. Bu karakter de tipik bir Silent Hill makus adamı. 3 tane daha Medium oyunu çıksa bizim emektar Piramit baş berbat adamı kadar meşhur olabilecek kalitede bir karakterden bahsediyorum. Çatışma konseptinden uzak duran bir dehşet oyununda, kaçmak dışında birşey yapamadığınız makus karakterin yükü, oyuncuda yarattığı tesir oyunu vezir de rezil de edebilecek kritik bir nokta. Bloober bu manada turnayı gözünden vurmuş diyebiliriz. Yalnızca imajı değil, hareketleri, halleri ve bilhassa konuşması o kadar hudut bozucu ki, The Maw’dan eline düşmemek yalnızca oyuna devam edebilmenin ötesinde bir çabaya dönüşüyor. Rahatsız edici bir hissi var ve bu histen mümkün olduğunca uzak durmaya çalışıyorsunuz. Lakin bunu yaparken de biliyorsunuz ki her an her yerden çıkabilir, yeniden o derin sesiyle sizi tacize başlayabilir.

Oyunun başarılı olduğu bir başka nokta da burada yatıyor. “Her an, her yerden” konsepti statik kameralarla desteklenmiş. Aman kamerayı çevireyim de kıyıya köşeye bakayım diyemiyorsunuz. Sinematik bir anlatımı var oyunun. Oyun size nereyi hangi açıyla göstermek isterse o alanla sınırlısınız. Alışılmış kaçış sekanslarında biraz kahır yaşıyor ve boğazlanabiliyorsunuz lakin tekrar de sabit kameranın yarattığı atmosfer ortada sırada bir evvelki kaydınızı yükleme zahmetine değiyor.

m6

m7

Atmosfer yaratma kısmı hakikat lakin bu tip bir kamera seçiminin nispeten küçük bir geliştirici olan Bloober tarafından oyun performansı dikkate alınarak da seçilmiş olduğunu düşünmemek elde değil. Ben oyunu hem 6800XT’li masa üstünde hem de RTX 2060’lı laptop’ta 2K çözünürlükte deneyimleme talihi buldum. “Next Gen” olsun diye oyuna serpiştirilmiş 3-5 Ray Trace efekti atmosfere çok birşey katmadığı üzere performansı da yarı yarıya düşürdü. RTX 2060’ı DLSS bile kurtaramadı; birinci nesil RT takviyesine sahip 6800XT’yse nefes nefese kaldı. Bir de oyun kamera açısını serbestçe değiştirmeye müsaade verseydi 10 kare oyun oynardık diye düşünüyorum. Firmanın PC gereklilik listesinde her bir çözünürlük için 30 kareyi hedeflemiş olmasından huylanmıştım esasen. Hasılı RT manasında oyun Control üzere değil de Tomb Raider üzere. O yüzden RT uğruna performanstan taviz vermenizi pek tavsiye etmem. Grafiklerden “next gen” tadı almamış olsak da oyunun ses mühendisliği AAA firmalara taş çıkartacak cinsten. Kaygı oyunlarının olmazsa olmazı bıçak sırtı hissiyatı yaratan ses efektleri ve mükemmel ötesi seslendirme Bloober’dan beklenmeyecek düzeyde.

Takip edenler bilir. The Medium Steam’de birinci listelendiğinde fiyatı çok ucuzdu. Sonra yeniden bir fiyat düzeltmesi geldi ve oyun birden teğe 200 TL düzeyine fırladı. Her ne kadar Medium’u her endişe oyunu severe tavsiye edecek olsam da oyunu GamePass sayesinde son derece ucuza deneyim etmeniz daha âlâ olur diye düşünüyorum. Tekrar oynamak için hiçbir münasebet sunmayan, 8 saat üzere kısa sayılabilecek bir tecrübe için GamePass yolunu seçmek sizi çok daha memnun bir oyuncu yapar.

m8

m9

Başlarda da belirttiğim öykü kurgusu, işlediği hususlar sizde farklı hisler uyandırsa da 8 saatin sonunda The Medium’u sabit diskinizden kaldırırken gücünüzü düşük hissetmiyorsunuz. Keyifli bir oyun tecrübesi yaşadığınızı, o ani sıçramaların damarlarınıza pompaladığı adrenalini hatırlayarak “iyi ki oynamışım” diyorsunuz. Şayet beklentileriniz arşa varmadıysa ya da haftasonunuzu sakin, uğraştan uzak bir oyun tecrübesi için ayırdıysanız The Medium’u kesinlikle oynayın derim. Dehşet sinemalarından, oyunlarından tırsan beşerler için direkt kabus malzamesi olan The Maw için bile oynanır bu oyun. Deneyin, pişman olacağınızı sanmam.

Daha Fazla Göster

İlgili Makaleler

Bir Cevap Yazın

Başa dön tuşu
%d blogcu bunu beğendi: